ชุมแพ เลย
เยี่ยมยามเวียงจันทน์
วันพ่อที่หนองคาย
เข้าเฝ้าพระศิวะ ณ เขาพระวิหาร
เรียกขวัญที่ยโสธร
ตลาดโรงเกลือและปราสาทเขาพนมรุ้ง
ตามดูหิ่งห้อยอัมพวา
เมื่อวันฉันป่วย
จากหาดทรายตะกายภู
tag ทำดีเพื่อพ่อ
ลาภปากลำบากท้อง
เจ็บเมื่อไหร่ก็โทรมา
วังวนชีวิต
เกาะแห่งคำสาป
รอยสีเทา (ด่าง ๆ ) ในใจ
เกาะหินงาม(2)
เกาะหินงาม
เรื่องเล่าจากหลีเป๊ะ (ภาคสาม)
เรื่องเล่าจากหลีเป๊ะ (ภาค๒)
เรื่องเล่าจากหลีเป๊ะ
ใครทำอะไรไว้ย่อมได้สิ่งนั้น
เกาะปันหยี
ไปส่งแม่กลับบ้าน
มันแค่ยุงรำคาญ
เรื่องเล่าวันอาทิตย์
วันเสาร์เค้าเรียกวันหยุดใช่ไหม?
สิ่งที่คิดและต้องทำ
วันฝนตกหนัก
SIPA (Phuket) PITCH 2007
ช่างหัว...เผือก
พรุ่งนี้เดินทางไปตรัง
อยากกินแกงส้ม
เล่าสู่กันฟัง
8 ชั่วโมงรวด
ตาราง..ชีวิต
สิ่งที่ฉันทำลงไป..ใจสั่งมา
เกลียดวันจันทร์
กลับมาแล้วจ้า
วันที่หัวใจหม่นหมองจนร้องไห้
ต๋อย
แม่น้องธัย
2 ผัก






 

เรื่องเล่าจาก...หลีเป๊ะ

 

          ได้อ่านบทความของคุณศจี..ผู้ประสานงานมูลนิธิทรัพยากรเอเชีย...แล้วรู้สึกกระตุ้นต่อมขยันขึ้นมาจิ๊ด ๆ  ประมาณว่าชั้นไม่ยอมแพ้ละนะ คุณศจีเม้าส์มา ชั้นจะเม้าส์บ้าง...แหมไม่น้อยหน้ากันเลยเนอะ...

            4-7 ธันวาคม 2549  ฝันที่เป็นจริงด้วยความอนุเคราะห์จากมูลนิธิทรัพยากรเอเชีย ทำให้ฉันได้เดินทางกลับไปเยือนเกาะหลีเป๊ะเป็นครั้งที่ 2  ครั้งแรกเมื่อปี 2533  โห...ไม่อยากจะบอกเลยว่าเมื่อสมัยช้านนนนนนนนนน..เปงวัยรุ่นง่ะ (อิอิ)

            เดินทางจากภูเก็ตตอนเกือบ 2 ทุ่มของวันอาทิตย์ที่ 3 ธันวาคม 2549   มี  6 ชีวิตโดยรถกะบะมาสด้าของมูลนิธิ ฯ  กับโชเฟอร์ฝีมือดีหนุ่มสิงห์โต จากดินแดนภูเรือ มาไกลจากจังหวัดเลยแน่ะ  ... แต่ฝีมือขับรถน้องเยี่ยมมาก ขอบอก ครั้งหลังพี่คงไม่รีรอที่ใช้บริการน้องอีกแน่ ๆ

          หนุ่มสิงห์โต ห้อรถมาด้วยลีลานุ่มนวลแต่รวดเร็ว กับม้วนเพลงม้วนเดียวที่ฉันกับแจ๋วฟังกันจนแทบจะร้องได้ทุกเพลงเพราะมันวนไปเวียนมาจนมาถึงบ้านหยงสตาร์  จังหวัดตรัง อันเป็นที่พำนักคืนแรกของพวกเรา

          8 โมงเช้าออกจากบ้านหยงสตาร์  อำเภอปะเหลียน จังหวัดตรัง มุ่งหน้าไปท่าเทียบเรือปากบารา   อำเภอละงู  จังหวัดสตูล  ด้วยเวลา 45 นาที ไม่ขาดไม่เกินไปจากนี้...โอ้พระเจ้า  สิงห์โตทำได้อย่างไร???

          ถึงท่าเทียบเรือปากบารา  ติดต่อเรื่องเรือเดินทาง  ได้เรือเที่ยว 10.30 น. ถึงเวลาลงเรือต่างคนก็สพายเป้ของตัวเอง  หอบของกันพะรุงพะรัง (ยกเว้นของกิน) ลงเรือทัวร์   พระเจ้าช่วยกล้วยทอด  ..11 โมงแล้วเรือยังไม่ได้เคลื่อนออกจากฝั่ง  แถมแอร์ในเรือยังเสียอีก มันร้อนสะบัดจนปวดหัวไปหมด ..ออกอาการมึน  ผู้ร่วมขบวนทัวร์ชักจะหงุดหงิด  เลยมีอาการต่อว่ากันพอหอมปากหอมคอ  ส่วนตัวข้าพเจ้านั่งเฉย เพราะมีคนโวยวายแทนแล้ว (ฮ่าๆๆๆๆ)

เรื่องเล่าจากหลีเป๊ะ

เรือที่ลงไปเกาะหลีเป๊ะ

ขึ้นที่ท่าเรือปากบารา  อ.ละงู  จังหวัดสตูล

 

            ขึ้นเรือปุ๊บ  ตัวฉันกับแจ๋วก็หลับปั๊บ  คนอื่นออกไปรับลมชมคลื่นกันที่ชั้น 2 ของเรือ แต่สำหรับตัวฉันขอบาย  เพราะตั้งแต่เริ่มรู้ตัวว่าเป็นสาวน้อยลงก็ชักจะกลัวแดดขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้เพราะเกรงว่าถ้าดำแล้วจะคืนกลับสีเดิมยากส์...

            หลับบ้างตื่นบ้าง จนเวลาผ่านไป 1 ชั่วโมง เรือมาลอยลำอยู่ที่เกาะตะรุเตา  พรรคพวกมาสอบถามความเห็นกันว่าจะลงหรือไม่  ตัวฉันนั้นมาตะรุเตา 2 ครั้งแล้ว เลยเฉย ๆ ลงก็ได้ไม่ลงก็ดี สรุปว่าทุกคนไม่ลงจะนั่งต่อไปเกาะอาดัง และพักที่เกาะอาดังทีเดียว  นั่งเรือต่อ ฉันก็นั่งสมาธิต่อทันที  เหลือบมองผู้ร่วมเดินทางเก้าอี้ตัวข้างหน้า  ทำไมเค้าเก่งจริง ๆ เห็นอ่านหนังสือมาตั้งแต่ท่าเรือจนผ่านเกาะตะรุเตาแล้ว  เค้ายังนั่งอ่าน ๆ ขีด ๆ  อยู่เลย ไม่เวียนหัวบ้างหรือไร ทั้ง ๆ ที่ดูอายุอานามแล้วก็คงจะมากกว่าฉันเกินทศวรรษแน่

เรื่องเล่าจากหลีเป๊ะ

 

อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะตะรุเตา

 

            พอเข้าเขตอุทยานแห่งชาติเกาะอาดัง  ตัวฉันก็พลันตื่นขึ้นมารำลึกนึกถึงความหลังเมื่อครั้งแรกที่ได้มาเยือน  อดีตมันหลั่งไหลพรั่งพรูมาจากไหนยังกะทำนบกั้นน้ำแตก  ภาพฉายชัดยังกะเหตุการณ์เพิ่งผ่านไปไม่นาน  ยังนึกถึงน้ำที่ใสแจ๋วในทะเลที่ตัวเองมีโอกาสได้มุดหัวลงไปดูปะการัง โดยอาศัยเกาะเชือกที่ติดกับเรือ  และมีพี่ที่เป็นลูกเรือคอยดูแลอยู่ห่าง ๆ ตอนนี้ใต้ทะเลจะสวยแบบนั้นอีกไหมหนอ  นึก ๆ แล้วก็อยากจะมุดหัวลงไปดูซะเลยตอนนั้น..

            แต่แล้ว....ตัวฉันเองก็ทำให้การตัดสินใจนอนค้างที่เกาะอาดังต้องพลันเปลี่ยน (อีกแล้ว) เพราะฉันเกิดความรู้สึกว่า  มันต้องเหงาแน่ ๆ ที่เกาะอาดังเพราะเป็นเขตอุทยาน แล้วจะมีใครมาพัก  ดูคนในเรือที่มาด้วยกันก็ไม่กี่ชีวิต  คิดได้ดังนั้นฉันเริ่มล้างสมองพลพรรคที่มาด้วยกันด้วยเหตุผลอย่างโน้นอย่างนี้  จนทุกคนยอมว่า...คืนนี้..เราจะไปพักกันบนเกาะลิเป๊ะ ..แทแร่ม ๆๆๆๆๆๆ

            วันนี้ขอพักเรื่องไว้ ณ ตรงนี้ เพื่อแข่งกับคุณศจีต่อ....คุณศจีทะยอยลงตอนสองเมื่อไหร่ เราก็จะทะยอยลงเมื่อนั้น (ฮาๆๆๆ)...

***********************************  รำพึงรำพันจริงตรู...

เรื่องเล่าจากหลีเป๊ะ

เรือหางยาวที่รับนักท่องเที่ยว

จากเรือทัวร์มุ่งสู่เกาะหลีเป๊ะ

************************

ฝากเรื่องและรูปไว้เท่าที่เห็นก่อนนะ

เดี่ยวภาคสองจะตามมา......

ขอเอาเรื่องเก่ามาเล่าใหม่หน่อยนะ

เพราะช่วงนี้สุขภาพ+สุขภาพใจ+สุขภาพกล้อง

ไม่เอื้ออำนวยให้เกิดความรู้สึกอยากรำพึงรำพัน...ฯ

 

     Share

<< ใครทำอะไรไว้ย่อมได้สิ่งนั้นเรื่องเล่าจากหลีเป๊ะ (ภาค๒) >>

Posted on Sat 6 Oct 2007 17:35
Thanks alot - your answer solved all my prbloems after several days struggling
Juan   
Mon 10 Jun 2013 16:16 [2]
 

Life is short, and this article saved vauablle time on this Earth.
Elita   
Sun 26 May 2013 14:34 [1]
 

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh