เห้อ...กว่าจะผ่านคืนวันอันแสนทุลักทุเลมาได้

ก็เล่นเอาเหงื่อตก...ไปหลายหยด

กับเรื่องเมื่อวันพุธ - พฤหัส-ศุกร์ ที่ผ่าน...มา

มีทั้งโหด...มันส์....ไม่ค่อยฮา (รึเปล่า?)

ไว้กลับถึงภูเก็ตแล้วจะพรรณาให้อ่าน

เพราะตอนนี้อยู่ตรัง..เน็ตที่บ้านโครตเต่า..

ไม่เกินวันจันทร์หรือวันอังคาร

คงได้นั่งหน้าคอมฯพร้อมร่ายยาว

ไปก่อนเด้อ...ฝนตก..ง่วงงุน

******

(มาถึงภูเก็ตแล้วค่ะ)

เริ่มวันพุธที่ ๔ มิย.๕๑

ช่วงเช้าเข้ามาเคลียร์งาน

สั่งงานเด็ก ๆ ไว้ว่าต้องทำไรบ้าง

เพราะตัวเองต้องเดินทางไม่เกินเที่ยงครึ่งของวันนี้

แต่ก็มีเรื่องต้องหงุดหงิดใจอีกจนได้

เพราะ..ว่าเรื่องไปราชการไม่ผ่าน

จะอะไรกันหนักหนาวะ

คุยกะคนดูแลเรื่องนี้ว่า

จะให้ขึ้นไปหานายไหม

หรือว่าท่านจะลองเดินเรื่องให้อีกสักครั้ง

จากนั้นกองช่างมาตรวจหน้างาน

มาทั้งผอ.กอง+สถาปนิก+วิศวกร+ช่างเขียนแบบ

ฮาตึมขำโครตกับงานที่จะตรวจรับ

เห้อ..อำนาจเงินทำไรได้ทุกอย่าง

ลูกน้องมาบอกว่า

อ.เดินทางได้เลยเรื่องเสร็จแล้ว

แบกเป้..ให้ลูกน้องไปส่งที่เก่าเวลาเดิม

ขึ้นรถเที่ยวสุดท้ายภูเก็ต-สตูล

ฝนตกปรอย ๆ ปิดโทรศัพท์

เพราะเหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน

อยากพักตาพักใจ

รถผ่านกระบี่มาได้สักสิบกว่ากิโล

ลองเปิดโทรศัพท์ดู

เห๊ย..กรรมแล้ว

ข้อความในโทรศัพท์บอกว่า

ให้เปลี่ยนเส้นทางไปอ.นาสาร จ.สุราษฎร์ธานีด่วน

เพราะนายจะไปงานศพพรุ่งนี้

เราและสมชายต้องไปรอรับ

กรี๊ด...ตรูผ่านบขส.กระบี่มานานแว้ว

จะทำฉันใดดี???

โทรหาสมชายเปลี่ยนเส้นทางด่วนนะแก

ไม่งั้นหัวหลุดชั้นช่วยแกไม่ได้วะ

เพราะอะไรแกย่อมรู้อยู่กับใจ

โทรหาอ.ปู่ปรึกษาเส้นทาง

สรุปว่าไปตายเอาดาบหน้า

ให้ไปลงรถที่บขส.ตรังก่อน

จากนั้นแสวงหาวิธีการเดินทางต่อ

เพื่อไปอ.นาสารให้ได้ในคืนนี้

นั่งเครียดใจเต้นไม่เป็นส่ำไปตลอดทาง

อาการร้อนใจเป็นเช่นนี้เอง

ก้มมองเวลาทำไมมันเดินเร็วงี้นะ

จะสี่โมงแล้วยังไม่รู้ชะตากรรมตัวเอง

โทรหาหลาน(กิ่งไผ่)ขอเบอร์โทรแฟนพี่ชาย

เผื่อตกรถที่ตรังจะได้มีที่ซุกหัวนอน

เพราะไม่มีรถเข้าบ้านแน่นอน

พร้อมบอกให้กิ่งไผ่ค้นเบอร์สถานีรถไฟตรังในเน็ต

ได้เบอร์รีบโทรทันที..รถไฟออก17.15 นาทีครับ

ก้มมองนาฬิกา 17.00 น.

กับระยะทางอีกร่วม10 กิโลกว่าจะถึงที่หมาย

ใจเต้นโครม ๆ ลุ้น ๆ ว่าอาจจะทัน

ลงจากรถสตูลวิ่งขาพันกันขึ้นมอไซด์รับจ้าง

ให้พาเหาะไปถานีรถไฟ

โอ..พระเจ้า..ยังไม่ทันถึงสถานี

หวูดรถไฟดังมาเต็มสองหู

พร้อมเสียงล้อเหล็กที่ลากครืด ๆ ผ่านสายตาไปจนลับ

ตอนแรกกะว่าจะห้อมอไซด์ตามไปขึ้นที่อำเภอห้วยยอด

คนขับบอกไม่คุ้มนะเพราะผมคิดค่าไล่ตามรถ300 บาท

งั้นเลยบอกคนขับกลับเถอะพี่...กลับไปคิวรถตู้สุราษฎร์ดู

ไปถึงคิวรถมีแต่ความว่างเปล่าเค้าบอกรถหมดตั้งแต่ห้าโมง

มึนอีกแล้วคนขับบอกไปตั้งต้นที่บขส.เถอะ

ผมน่าจะช่วยได้..จะฝากรถกรุงเทพไปให้

เอาก็เอา..วินาทีนี้อะไรก็ได้

ขอให้ถึงอ.นาสารก็พอ

ไปถึงโชคดีได้อาศัยรถตรัง-กรุงเทพไป

ที่นั่งเต็มต้องนั่งที่เด็กรถข้างหน้าคู่กับคนขับ

โทรหาสมชาย..ที่เปลี่ยนเส้นทางจากพัทลุงไปสุราษฎร์

ก็อยู่ระหว่างทางที่ไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหน

เลยบอกว่าคืนนี้ต่างคนต่างพาตัวเองให้รอดปลอดภัย

แล้วเจอกันพรุ่งนี้เช้าที่อำเภอนาสารแล้วกัน

ประมาณเกือบ ๆ สามทุ่มมาถึงแยกเข้าอำเภอนาสาร

มีรถมารับเข้าไปในตลาด

ไปถึงต้องหาชุดดำกันยกใหญ่

เพราะไม่ได้เอาอะไรมา

กว่าจะได้นอนปาไปเกือบเที่ยงคืน

วันนี้ขอเล่าทิ้งไว้เท่าที่ได้อ่านก่อนนะ

เพราะมีภาระกิจต้องออกไปนอกบ้าน

แล้วจะมาเล่าเรื่องวุ่นวายของรุ่งขึ้นอีกวัน

ให้ได้อ่าน...กันอีกครา